แตงกวา

 ... ผมรู้สึกว่า ตั้งแต่เปิดบล็อกมานี่ ผม งานเข้า ตลอดเลยสิน่า..

จริงๆเหมือนว่าผมจะขยันอัพบล็อกมันทุกวันเลย 

แต่ไม่หรอกครับเดี๋ยวอาจจะมีเห็นว่าบางที บล็อกผมจะรกร้างไปซักเดือนสองเดือน

แล้วแต่สภาวะทาง..อากาศ .. อารมณ์ .. และการงานครับ

ตอนนี้ มันเหมือนว่าในหัวผมมันมีอะไรมากมายจนจะล้นออก ต้องเอามาแบ่งๆไว้ในนี้บ้าง

เดี๋ยวผมจะบ้าไปเสียก่อนเพราะรับอะไรมากเกินไป 

จะว่าไปอาทิตย์นี้มันเป็นช่วงเวลาให้การเคลื่อนของดวงดาวอะไรหรือป่าวไม่รู้

ชีวิตผม มีแต่การลาจาก และ จากลา 

ผมภาวนาเมื่อเช้าว่า .. สายลมและสายฝนจงพัดพา เรื่องร้ายๆออกไปจากผมเสียที

ก่อนที่น้ำตามันจะท่วมใจผม

น้ำเน่าดีไหมครับ แต่ผมก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ

แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมเชื่อมั่นเสมอว่า เมื่อเรื่องร้ายๆผ่านไป

เราจะได้เจอเรื่องดีๆ

หลังจากที่เมื่อวานผมอยู่ในอารมณ์เศร้าแล้ว วันนี้ ขอเศร้าอีกวันจะได้ไหม?

สองสามปีก่อนผมมีโอกาสไปท่องเที่ยวในรูปแบบแคมป์ปิ้งที่เพชรบูรณ์
ทำให้ผมได้รู้จักเพื่อนใหม่กลุ่มนึง รวมถึง "เธอ" ผู้ที่ทำให้เกิดเอนทรี่นี้ขึ้นมา

ตอนนั้นผมคิดแค่ว่า ดีนะได้เจอเพื่อนใหม่ กลุ่มใหม่แต่ชอบเที่ยวแบบเดียวกัน

หลังจากทริปนั้นเราก็นัดแนะไปเที่ยวแบบนี้กันเรื่อยๆ กับกลุ่มเพื่อนของเํธอและของผม

จนผ่านไประยะนึงความสัมพันธ์ของผมกับเธอมันถูกพัฒนามาจากเพื่อน เป็นแฟน

ผมรู้สึกว่า อืมมม.. คนที่ชอบอะไรคล้ายๆกันมันคงจะเข้ากันได้ดีทีเดียว ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว

เธอไม่้ใช่ผู้หญิงในเสป็คผมหรอกครับ .. แต่สิ่งที่ผมเลือกเธอเพราะ เธอเป็นคนดีและน่ารักกับผมเสมอ

แต่แล้ว ระยะเวลา มันก็ตอบเราว่า ... เราเข้ากันไม่ได้จริงๆ

ผมไม่รู้ว่า เพราะผม เพราะเธอ ..เพราะเชื้อชาติที่แตกต่าง หรือเพราะอะไร

หรือเพราะที่ผ่านมาผมไม่ได้รักเธอ

ความคิดมันวนเวียนๆ มาแบบนี้เป็นระยะเวลาหลายเดือนตั้งแต่เค้าบอกผมว่า

เค้าจะกลับไปอยู่เมืองที่เค้าเกิด..

ผมจะไปกับเค้าไหม

ผมตอบโดยไม่ต้องคิดเลยครับ .. ผมไม่ไป

ผมอยู่ไม่ได้ นั่นไม่ใช่ทีๆผมจะอยู่

ผมทำให้เค้าไม่ได้่ ...

เราต่างรู้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราใช้ระยะทางเป็นเครื่องมือในการคบกัน

เราห่างกัน เพื่อให้คิดถึงกันเวลาเจอกันเราจะได้ไม่มีเวลาที่จะนึกถึงเรื่องอื่น

นอกจากเราจะให้เวลากันและกัน .. ไม่มีเวลามากพอที่จะพูดเรื่องทัศนคติที่มันไม่ตรงกัน

เรารู้

ผมรู้

คุณรู้่..

แต่วันนี้มันก็มาถึง

วันที่เราต้องยอมรับความจริงเสียที 

ความคิดที่ผมเคยคิดว่า หรือว่าผมไม่รักคุณ?

ไม่เลย .. จริงๆแล้ว  ผมรักคุณนะ

ตั้งแต่ที่ผมไปส่งคุณที่สนามบินตอนที่คุณจะกลับกรุงเทพ

คุณจะไม่กลับมาแล้ว .. เราจะไม่ได้เจอกันอีก

ทำไม ผมถึงหวั่นไหวกับการจากไปของคุณขณะนี้

ทั้งที่ผ่านมา ผมถามตัวเองเสมอว่า .. ผมรักคุณหรือเปล่า?

ผมทบทวนสิ่งที่คุณทำให้ผมมากมาย

สิ่งที่ผมคิดว่าเราเหมือนกัน

แต่มันเป็นสิ่งที่คุณพยายามจะทำให้ "เราเหมือนกัน" ต่างหาก

ที่จริงแล้วคุณไม่ได้ชอบเที่ยวป่าแบบที่ผมชอบ

แต่คุณต้องชอบเพราะผมชอบ

.. ในที่สุดผมก็รู้ว่า .. มันไม่ใช่ .. ที่ๆผมชอบ ไม่ใช่ที่ๆคุณชอบ

เกือบทุกเรื่องที่ผมชอบ ไม่ใช่ที่คุณชอบ

แต่คุณบอกว่า คุณชอบที่นั่นเพราะมันมีผมอยู่

คุณชอบทุกที่ๆมีผมอยู่

.. คุณรู้ไหมว่า .. ผมเจ็บปวดเหลือเกินที่เป็นฝ่ายรับ .. มากกว่าที่จะให้

ถึง ณ ตอนนี้ผมคงต้องเป็นฝ่ายให้คุณบ้าง

ผมจะปล่อยให้คุณไปตามความฝัน .. ที่สดใส อนาคตที่สดใสของคุณ

ประเทศที่เจริญของคุณ ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

เราเลือกที่จะไปตามทางของเรา

ต่างคนต่างไป ... แต่ .. คุณรู้ใช่ไหมว่าผมยังรักคุณ?

และผมก็รู้ว่า ความรักของคุณยังอยู่กับผม

ตามที่เราตกลง เมื่อคุณถึงบ้านเมื่อไหร่คุณจะเมลล์มาหาผม

ถึงตอนนั้น เรา ... จะเปลี่ยนมาเป็นเพื่อนกัน

(ผมเพิ่งรู้ว่า คำว่าเพื่อน มันก็ทำให้เราเจ็บปวดได้)

ลาก่อนนะที่รักของผม

ถึงวันนั้นที่เราลากัน ผมทำให้คุณได้แค่หลั่งน้ำตาออกมา

ผมทำได้แค่กอดคุณ แล้วพร่ำคำว่ารัก ที่มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

แต่ผมก็อยากให้คุณรู้ว่า ความรู้สึกของผม มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

さようなら。